Begrafenisauto
Vervoer voor bijzondere gelegenheden was in het begin altijd een lastig punt. In oktober 1972 moest er pionierhout gehaald worden. Dat werd gedaan in een begrafenisauto van de fam Hoek

Jaapklusjes
Bij elke verhuizing was er heel veel te doen. Het was gebruikelijk dat je geen opkomst kon beginnen zonder een z.g. “Jaapklusje” gedaan te hebben. Bijvoorbeeld een stapel tegels verplaatsen of hout opruimen.

Na een aantal jaren, toen de Jaapklusjes lang zo vaak niet meer voorkwamen, kwam er een zoontje van een oud-lid en oud-leider Frans Droogers en vroeg: “Bent u Jaap? O maar ik ga geen Jaapklusjes doen hoor!”

waterpas van Jaap

Vijf jaar lang was de houten privéwaterpas van Jaap spoorloos. Toen we naar de Antoniahoeve verhuisden mocht er zoveel mogelijk hout worden meegenomen uit de Minkemaboerderij. En daar kwam Jaap’s  waterpas tevoorschijn en had al die tijd als afdichtingslat gefungeerd in één van de patrouillehoeken.

Boerderijdieren

Middellandhoeve:
Jaap, die als laborant werkte aan de Universiteit in Utrecht nam geregeld afgedankte proefdieren mee. Deze vonden een warm thuis op de Middellandhoeve.

Met de konijnen was veel trammelant: bij het Computercentrum (Later Fortis en ING) ging elke keer het alarm af omdat de konijnen door de straling van de beveiliging heen braken.

Legendarisch was het schaap Bertus. Grootgebracht als leb-lammetje werd Bertus alras een uit de kluiten gewassen schaap of beter nog een ram (met ballen die tot op de grond hingen). De leden vonden het een sport om Bertus uit te dagen voor een soort stierengevecht. Hierdoor werd Bertus was overactief.

De Goeij die een boerenbedrijf had naast de Middellandhoeve, stond eens de sloot schoon te maken, en Bertus kopte hem er zo in.

Er was een hekje gezet en aan alle leden was uitdrukkelijk kenbaar gemaakt het hek niet open te laten staan vanwege Bertus. Op een dag komt er een veekoopman die T. de Goeij wilde spreken. Hij rijdt naar binnen, Bertus neemt een aanloop en ramt de wagen. BOF!!! 400 gulden schade.

De peren in de hoogstambomen waar Bertus leefde waren buiten bereik voor de leden. Hier had Hans van Dijk een subliem plan op bedacht. Hij zou voor Bertus uit rennen zodat het arme schaap BOF!!! tegen boom zou knallen en de peren vanzelf naar beneden zouden komen. Bertus werd echter zo kwaad op Hans dat hij hem vastgezet heeft tegen de muur.

Later kwamen er twee schapen bij, Blackie en Blondie. Zij ontsnapten geregeld en moesten dan opgehaald worden bij de FNV kantoor. Op een dag stonden ze voor de ingang van het ziekenhuis. Politie er bij, want niemand kon er meer in of uit. De schapen durfden niet over de roterende vloermat en bleven voor de deur staan. Die ging open – dicht – open – dicht – open….

Ook de geiten konden er wat van en zijn eens dóór de automatische deuren bij FNV bouw gewandeld om daar de bloembakken leeg te eten.  Tijdens een vakantie van Jaap en Brannie hebben de geiten op de stationstraverse gestaan. Jaap en Brannie lazen dit achteraf in de krant.

Er waren toen ook al kippen. Krielkippen, hoe we daar aan kwamen is niet precies bekend, waarschijnlijk gewoon gedropt door mensen.

Antoniahoeve

Al vanaf het prille begin in 1991 is de Antioniahoeve het thuis geweest van kippen. Deze werden zoveel als mogelijk aan hun lot overgelaten.

1997 Kees kip, voorzitter van de kippen-hooligans: chick chicken. 1997 verslag over de dieren op de boerderij

Wampies, Chrietjes of Jamsinkers, hoe zit het nou echt?

Elk jaar laait de verwarring wel een keer op. Zijn het nu Chrietjes of Wampies en waar komt dit gerecht eigenlijk vandaan?

Jamsinkers

Brannie Landman vertelt dat Scouting Woerden voor het eerst kennismaakte met deze lekkernij tijdens een zomerkamp begin jaren 70 in Engeland. De Scoutinggroep uit Ilkeston noemde het gerecht jamsinkers wat ook onze Pete volmondig beaamt. Ook Arjan heeft er herinneringen aan, maar dan vooral dat het een “heftige variant op wentelteefjes” was en dat je een held was wanneer je er als welp méér dan 3 naar binnen kon werken.

Tijdens een kamp in Engeland in 1985 hadden de seniorenverkenners iets uitgevreten en kregen voor straf geen jamsinkers. Maar weggooien is zonde, dus “Bep de Bok*” vrat ze allemaal op….Brannie heeft ze nooit meer willen eten daarna. (*Bep de Bok was indertijd bekend als de wederhelft van André van Duin in het echtpaar “De Bok”. Om ongemerkt over haar te kunnen roddelen hadden wij één van de Engelse leiding, degene die alles regelde, deze bijnaam gegeven.)

Wampies

De Holbihorde is de naamgever van de Wampie, Ad vertelt dat het gerecht door hen oorspronkelijk Walmpies werd genoemd vanwege de walm die bij het bakken vrij kwam (en al helemaal als je het liet aanbranden).

Chrietjes

Marcha spreekt het verlossende woord: “Chrietjes zijn de culinair verbeterde versie van de Wampies. Wampies kwamen inderdaad van de Holbi Horde die, in die tijd, alles beter deed dan de Middagwelpen. Ze hadden meer leden, meer materiaal, meer leiding, waren geordend, deden aan dingen zoals programmavoorbereiding. Iets waar de middagwelpen met een vies gezicht naar keken. Op een mooie zonnige middag in de bartuin besloot de leiding van de Middag welpen dat het anders moest, er moest meer verdieping komen. Zo kwam Frank Tebbe (visionair) met het idee de middagwelpen naar Chriet Titulaer te noemen: Chriet de toekomstprofeet. Dit als duidelijk signaal dat we voor de verbetering gingen i.p.v. de OER degelijk ochtend welpen. Immers Holbi stond voor holbewoners. En zo zijn er diverse verbeteringen gekomen op bestaande klassiekers. Chrietjes worden gebakken met liefde en kunnen zowel een jam als kaas of jam/kaas vulling bevatten. Ze zijn heerlijk krokant en sissen in de pan (in plaats van walmen). Het schijnt ook dat ze meer vitamine bevatten. Eigenlijk is het dus niet met elkaar te vergelijken. Wampies waren er dus eerder maar zijn lang niet zo lekker als het Chrietje.”

Conclusie: De jamsinkers waren er het eerst en of je het nu wampies, chrietjes, jenkins, michieltjes, mesties of airco’s noemt (of sinds gisteren Warmpies), dat maakt allemaal geen reet uit: ze zijn gewoon lekker!

PS – Variatietips:

Arjan E. liet nog weten dat je ze ook kunt frituren. Dan moet het beslag wat dikker maken, en worden het een soort gevulde oliebollen. Op smulweb vind je dit recept onder de naam jam-broodkoeken. Wanneer je door het beslag een beetje kaneel en vanillesuiker mengt, heb je “pannenkoekbroodjes” en de echte lekkerbek maakt kip-kaastosti’s met chutney. En wie lui is, bestelt gewoon de kant en klare Dublin Chipper!